Elektronica

Een van de dingen waar ik mij over verbaas is het feit dat bij mij alles meteen werkt. Ik heb draadloos internet via mijn router (door aanraden van mij) die snel is, die nooit uitvalt en daardoor de uitzondering op de regel dat draadloos slecht is is. Ik was zo slim om de adapter en router van hetzelfde merk te hebben, wat letterlijk verbindt met een druk op de knop.
Wanneer ik WoW speel, merk ik echt dat dat dus niet de normale gang van zaken is. Elke avond dat ik speel vallen er tenminste 2 mensen uit door draadloos internet - of ze spelen gewoon helemaal niet meer in teamverband door de verbinding. Ook tegen mij wordt geroepen dat draadloos slecht is.

Ook met TV's en spelcomputers: Mijn spotgoedkope Vestel Tv'tje van - volgens mij - niet eens 17 inch doet het prima. Zelfs met mijn Xbox die over het algemeen PAL-50 niet ondersteunt. Ik gebruik daarom ook PAL-60 op een TV die dat niet ondersteunt met widescreen, omdat het beeld dan beter is. Het is nog een oud CRT ding, die niet widescreen is. Vrienden van mij kunnen geen normaal beeld krijgen op de TV in hun woonkamer, bijvoorbeeld. Geen probleem bij mij.

Mijn laptop daarentegen - de Acer Aspire 7520 - is niet 100% meer. Hij is nog steeds prima, geen probleem, alles doet het... minus een paar kleine dingetjes. Ik kan geen stereo geluid - aan twee kanten dus - meer krijgen via een headset, tenzij ik vaag op mijn laptop leun, vlak naast de mousepad. Gevolg is dat ik alleen de microfoon aansluit. Nog zo iets: Als ik typ, dan wil mijn laptop nog wel eens linkermuisknop gebruiken. Vanwege de mousepad, ondanks dat mijn handen niet eens in de buurt komen.

Vooral door Vista zijn er veel kleine handigheidjes weggevallen, zoals de volumeknop aan de zijkant. Doet het niet. Nu moet ik het volume aanpassen via het icoontje in de taakbalk, naast de klok. Ook de ingebouwde WLAN adapter is kaduuk. Dus heb ik een adapter die enorm uitsteeks aan de rechterkant. Acer's "Empowering Technology"? Werkt niet onder XP. Allemaal van die kleine dingetjes. Maar liever die kleine dingetjes dan wat Vista mij voorschotelde: Constante vervorming van geluid. Vista vroeg zo veel van mijn computer, dat ik de rest omlaag moest schroeven - en dan deed het geluid het nog niet optimaal. Pas op XP had ik echt een snelle laptop. Met goed geluid.

Maar, waarom ben ik er dan nog tevreden mee, 1 jaar na aankoop? Nou, hij doet nog alles wat ik wil. Ten tweede heb ik hem zelf gekocht. Ik heb er ongeveer een half jaar voor gewerkt, 75% van mijn loon werd opgespaard en na de zomervakantie had ik een mooie laptop, incluis muis (Logitech VX Revolution) en knappe tas. Maar als ik iets doe - qua electronica - doe ik het meteen goed: een mooi 17" widescreen scherm erin. Waardoor het ding enorm groot is en eigenlijk niet lekker is om mee te nemen. Zou ik dus nog een laptop kopen?
Nou... ja en nee. Ja, ik vind ze geweldig. Nee, een normale PC is toch net iets sterker. Mocht ik er nog een kopen, dan wordt een kleintje voor als ik studeer. Tegen die tijd (ongeveer 2 jaar) zijn die zogenaamde mini-laptops toch spotgoedkoop. Maar een nieuwe PC... Tja. Daar heb ik wel wat wensen voor. Een van de dingen die ik altijd al heb willen doen is case-modden. Mijn PC zal dat dan ook hebben, een custom kast. Eerst het ding in een bierkrat inbouwen, terwijl het bierkrat zwart gespoten is en een mooi logo aan de zijkant heeft. Met lampje achter het logo, natuurlijk.
Misschien Half-Life... of Gears of War. Misschien heb ik wel een mooi eigen logo tegen die tijd.

Hellebaard

Ik surf vaak op het internet en doe daarbij eigenlijk vaste websites aan. Een daarvan is Facepunch Studios, het forum voor Garry's Mod, een Half-Life² mod. Daar zag ik dit dus:



Aan de ene kant ziet het er vrij echt uit, aan de andere kant zijn de vleugels erg nep. Bedenk wel dat het een model is dat over een foto is geschoven. Toch is ie wel mooi gemaakt. Het luchtschip op de foto is de Halberd, het schip van Meta Knight, uit de Kirby games. En Meta Knight is mijn favoriete karakter uit die spellen.

The Beauty of Silence

De dag nadat ik dit poste, kreeg ik eindelijk de muziek van het micro-SD kaartje naar mijn computer. Vreemd genoeg ook nog eens in een keer, met de Sandisk adapter die eerst niet werkte. Geweldig, ik helemaal blij - vooral omdat er een aantal waanzinnig goede nummers op stonden. Ook het nieuwe album van Basshunter stond erop.

Basshunter, vooral bekend van Boten Anna, heeft in het verleden wel goede muziek gemaakt. Voor de kenner dan. Syndrome de Abestenacia is er zo een, bijvoorbeeld. Maar... Dit album is iets anders. Van de 16 tracks zijn er twee remakes van oude nummers. All I Ever Wanted is gewoon nieuwe tekst op DOTA. Hetzelfde met Now You're Gone en Boten Anna. Dan zijn er 4 bonus tracks: 2 remixes (een van All I Ever Wanted en een van Now You're Gone), Boten Anna en DOTA. Van de 16 tracks zijn er 6 gewoon hetzelfde dus. Dan drie nummers die al oud zijn, nl. Bass Creator - maar wel verbeterd, erg goed (IMO) - I Can Walk On Water en Russia Privet. De resterende zeven zijn vreselijke liefdesliedjes met de monotone stem van Basshunter. Geweldig.

Dat is dé reden dat ik iets eerst (illegaal) uitprobeer voordat ik het zou kopen. Zo'n album moet toch 20 euro doen en zo'n teleurstelling wil je liever niet. Zelf heb ik ook nog eens altijd mijn mp3-speler op - mijn Creative Zen V, geweldig ding - dus heeft het binnenhalen als mp3 nog een voordeel. Ik heb mijn dag echt niet als ie niet opgeladen is. Tot groot vermaak van vrienden. Daarbij heb ik ook nog liever goede - lees: muziek die ik leuk vind - muziek of geen muziek.

Dus ik was vandaag aan het werk en verassend genoeg was ik in een opperbest humeur. Komt niet vaak voor dat ik neuriënd aan het werk ben. Heerlijk aan het werk, in bijna serene rust en stilte. Toen drong het tot mij door: De muzak-installatie deed het niet. Inplaats van vreselijke B-nummers uit vergane tijden was er stilte.

Één van de dingen waar ik mij aan dood kan ergeren is slechte muziek. Elke soort muziek heeft goede en slechte bands, maar op muzak-installaties is alleen het slechtste van het slechtste te "bewonderen". Daardoor is het niet stil, maar is er een irritant achtergrondgeluid, waardoor ik niet lekker werk. Vooral omdat ik een van de weinigen ben die naast het werk ook nog muziek kan luisteren, wat ik ook doe.

Dus toen ik een van mijn collega's het vertelde - dat de muzak-installatie kapot is - reageerden ze met verbazing. "Hé, je hebt nog gelijk ook!". Tja, als muziek je enige echte verslaving is... Naast energy drink, het groen-gele bocht waar bijna iedereen tussen de 11 en 21 aan verslaafd is. Zelf vind ik ook stilte erg mooi. Vooral omdat het niet vaak voorkomt. Svenson en Gielen hadden een enorm goed nummer, wat ook The Beauty of Silence heet. Het gelijknamige album was ook een goeie. Ondanks dat de videoclip erg apart is, blijft het nummer voor mij op mijn playlists staan.

Wallpapers

Review: Messenger Kit (X360)

De Messenger Kit bestaat uit een toetsenbordje (chatpad) die onder je controller wordt geklikt en een headset (maar over de headset straks meer). Meer is er niet voor die 30 euro. Ik moest toch een headset hebben, dus ik dacht "waarom niet?". De chatpad is geweldig, hij stoort niet bij het gamen en je merkt eigenlijk alleen dat je hem hebt doordat je controller zwaarder is. Hij zit alleen wel zo laag dat je niet kan typen en gamen tegelijk, maar dat is toch geen groot gemis.

Verassend was - lees: ik wist niet dat - dat de toetsen allemaal backlit zijn als de chatpad in gebruik is, wat hem nog bruikbaarder maakt voor de stereotype gamer. Het is heel even wennen, maar ik typte na 5 minuten al alsof het een gewoon toetsenbord is. Het is gewoon een QWERTY-toetsenbord, dus echt nieuw is het niet. Dan de headset: Enige verschil is het plugje waarmee hij aangesloten is op je controller. Het is gewoon een klein 2.5mm plugje, zonder de pluggen aan de zijkant waarmee hij zou verankeren aan je controller. De headset gaat namelijk in je chatpad, die geen gaten heeft voor de grote pluggen. Vrees niet: De headset is ook gewoon direct in de controller te gebruiken.
De headset klinkt gewoon prima, niets mis mee. Maar... Ik had mijn wired controller al een maand voordat ik mijn X360 had, zodat ik hem voor de PC kon gebruiken. De gamepad is namelijk vele malen beter dan alle andere. Alleen de triggers werken niet bij elk spel. Via software zoals SwitchBlade kun je spellen zoals WoW spelen met je controller. Allemaal al ingesteld, je hoeft niets te doen. Het speelt alleen vreselijk. Met de chatpad daarentegen zou het te doen zijn, ware het niet dat de chatpad het niet doet op de PC. Ook de headset laat te wensen over op de PC.

Nu zou je zeggen dat Microsoft met zijn "Games for Windows" het slim aanpakt en alles gewoon laat werken. Niet dus. Er is geen patch in de planning om de chatpad te laten functioneren onder Windows. Erg vreemd, aangezien Microsoft dit beweert op de officiele site:

Chatting with friends and family on Xbox LIVE® and Windows-based PCs is easy using the Xbox 360 Messenger Kit. This device easily connects to any Xbox 360 controller and provides easy to use chat capabilities while maintaining gameplay functionality in one easy-to-hold device. The Messenger Kit includes a Chatpad and Xbox 360 Headset.

Nu kun je het ook wel zelf, als je je PC aansluit op je Xbox en 70 euro per jaar wilt betalen voor een toetsenbordje van 30 euro. Je bestuurt dan je PC via de Xbox. De "shift" knoppen (om accenten mee te maken) werken dan alleen niet. Dus...

Kopen of laten liggen?
Als je MSN Messenger veel gebruikt op je Xbox, dan zou ik heb zeker halen. Doe je dat niet, dan kun je gewichtheffen met je controller of hem gewoon niet halen. Gemiste kans van Microsoft.
Kost 30 euro.

Kaartjes kopen?

Mocht je hier beland zijn door Google met vragen over de R4, ga dan hier naar toe. Deze post is enkel een verhaal over hoe je ook kan falen om een R4 te halen.

Ik denk, laat ik eens een R4-kaartje halen voor mijn Nintendo DS. Leuke gedachte, ik heb het geld en de winkel waar ik het wou halen had hem in voorraad. Ik dus naar die winkel toe. Ik haal zo'n kaartje en een micro-SD kaartje om in de R4-chip te doen. Samen kost het 60 euro. Ik ga blij naar huis om mijn nieuwe aankoop te testen/gebruiken.

Ik kom thuis, trek de ongeloofelijk irritante plastic blister van mijn micro-SD kaart open (seriously, kappen met die ondingen! Alles wordt erin verpakt, ik erger me er dood aan. Zelfs mijn X360 spullen worden erin verpakt) met een schaar (dat heet dus knippen, niet trekken), ram deze in mijn R4 en zet de DS aan. Loading... *5 minuten later* Loading... Komt mijn vader langs en vertelt mij dat er nog software op moet ook. Geweldig. RTFM, behalve dat de gebruiksaanwijzing er niet bijgeleverd wordt.

Ik zoeken op internet naar de software - en gedownload - blijkt de archive van het .rar-bestand niet in goede staat te zijn. Naar de officiele site dan maar. Had ik eerder moeten doen, in de tijd die nodig was om het eerdere bestand binnen te halen had ik die van de officiele site al meerdere malen binnen kunnen hebben. Ik heb de nieuwste versie. Klaar, op mijn kaartje geplempt en gaan met die banaan! Loading...

Wij (ik en mijn pa) dus eens de handleiding uitspellen. Bestand A in de root directory... Check. Bestand B ook.... Map X is goed.... Map Y is goed.... Kaartje is niet te groot (max. 4GB... is ook 4GB) Even Testen en.... Loading. Niet heel even om dan ook daadwerkelijk het menu te tonen. Nee, na een kwartier is ie nog niet klaar met laden. Het is een DS, geen Playstation 1, dus deze laadtijden horen niet. Wij halen dus het R4-kaartje van mijn zusje erbij (vandaar dat pa wist van de software). Die doet het gewoon. Ook in mijn DS. Dan verwisselen we de micro-SD kaartjes. Het 1-gig kaartje van mijn zusje doet het niet in mijn R4 en andersom. Apart.

Dan kopieren we alles (ook alle vreselijke Disney-spellen) van haar kaartje naar mijn kaartje. Doet het ook niet. Na veel innerlijk gevloek neem ik de beslissing om naar de winkel terug te gaan. Bij de winkel aangekomen doe ik mijn verhaal. Kaartje werkt niet. Volgens de verkoper hebben ze er nog nooit een terug gehad en is het maar vreemd. Dat het vreemd was wist ik al. De baas van de winkel, die ook die dingen heeft ingekocht - en de enige is met enig verstand van de R4-kaartjes - is er maandag weer. Leuk, maar de kink in de kabel is dat het zaterdagmiddag 3 uur is en dat ik op zondag weer naar huis ga. Ik ben namelijk alleen op visite in die stad (bij mijn pa dus), dus maandag na enen kan ik niet terugkomen.

Dus stelt de beste man achter de balie voor dat ik naar de servicebalie achterin het winkeltje ga om het aan zijn broer te vragen. Eenmaal daar zijn er net een stel druk in discussie met een werknemer over welke router ze moeten hebben. De enige die achter de balie over was, had zelfs geen idee wat een R4 was. Na tien minuten is meneer eindelijk klaar met zijn routerkopend stelletje en kan ik geholpen worden. Maar hij heeft er ook geen verstand van. Na het tonen van het beeldige laadscherm (ik neem uiteraard mijn DS mee) wordt er besloten dat ik de 40 euro van mijn R4-kaart terug krijg. Ik verlaat de winkel, zonder R4-kaartje, maar met geld en het micro-SD kaartje.

De volgende dag stelt mijn vader voor dat we samen even tussen zijn net gedownloade muziek spitten. Doen we altijd, zo kom ik aan mijn muziek. Waarom zelf downloaden als je er een gratis service voor hebt. Dat we allebei van hetzelfde houden helpt daar ook bij. Aangezien ik mijn grote 4gb USB-stick kwijt ben (was 45 euri), had ik alleen mijn 1gb stick en het 4gb tellende micro-SD-kaartje. Wij dus muziek uitzoeken en deze op het micro-SD kaartje plaatsen. Met de bijgeleverde micro-SD -> USB adapter van mijn zusje's R4.

Sinds ik bij mijn huidige werkgever werk, hoor ik vaak over het muzak-systeem in de winkel een bepaald nummer. Een nummer dat ik nog ken van de tijd dat ik bij mijn vader op de achterbank zat op vakantie. Toen er nog geen CD-spelers waren voor auto's. Althans, het origineel wordt als muzak gedraaid. De remix is een keigoed nummer (vind ik) maar de artiest of hoe het nummer ook maar heet wist ik niet. Wij komen dus de 2008-versie tegen tussen de mp3'tjes. Uiteraard vindt deze zichzelf terug op het micro-SD kaartje (Ik sprong nog net niet uit mijn stoel... Moet! Geef!).

Heel leuk dus dat ik eindelijk niet meer getergd word door dat nummer. Er is weinig irritanter dan een nummer in je hoofd hebben waarvan je geen idee hebt hoe het heet. Ik kom thuis (bij mijn ma, waar ik woon) en prop de micro-SD samen met de bijgeleverde micro-SD -> SD adapter in mijn SD-kaart lezer. Doet het niet. Na een aantal keer proberen pakte ik de andere adapters die bij de micro-SD kaartjes voor een mobiel kwamen. Geen B-merk, gewoon Sandisk. Beide doen het niet. De Sandisk(x2) en de ICIDU (lees: Easy-Do... Niks Easy Do!) adapters doen het gewoon niet. Een normaal SD-kaartje wordt zonder problemen gelezen.

Zwaar geïrriteerd pak ik mijn Nintendo MP3-speler erbij, die gemakkelijk in de Slot2 van mijn DS wordt geklikt. De mp3-tjes voer je aan met een SD-kaart. Ook op mijn DS werken de adapters niet. Meh, is het eens mijn beurt. Mag ook wel. Ik heb een wireless verbinding die altijd werkt en een TV die niet eerst opnieuw afgesteld hoeft te worden om met een matig beeld te eindigen voor mijn 360. Opnieuw word ik getergd door het nummer, wat "To France" blijkt te heten.

Review: Munchkin (RL)

Mocht iets zoals Dungeons & Dragons toch iets te langdradig zijn en wil je iets simpelers, probeer Munchkin dan eens. Hoe simpel het is blijkt wel uit het feit dat ik het 6 mensen tegelijk heb kunnen leren. En ze snapten het allemaal. Hoe leuk het is bleek uit hoe teleurgesteld ze waren toen ze niet nog een nieuw potje konden spelen.

Munchkin is de parodie op rollenspellen, met de nodige dosis humor. Het is de bedoeling dat je als eerste niveau 10 bereikt. Dit doe je door epische monsters te verslaan, zoals de Potted Plant, Dopplegangsters of de GM's Ex-Girlfriend. Munchkin bevat vooral flauwe woordgrappen die een ietwat jolige groep kramp in de lachspieren kan bezorgen. Het spel bestaat uit twee soorten kaarten: Schat- en Kerkerkaarten. De schatkaarten geven niet aan waar de schat ligt, er staan schatten op. Deze krijg je dan ook na het verslaan van monsters, die zich achter de deur op de Kerkerkaarten bevinden.
De schatkaarten bevatten voorwerpen zoals wapens en bepantsering, wat handig is als je op avontuur gaat, maar de Kerkerkaarten zijn iets minder positief. Monsters, vervloekingen en dergelijke, maar ook kaarten die je een ras of een klasse geven zitten in deze stapel.

Het spel zelf speelt heel simpel. Je hebt twee stapels kaarten (in totaal, niet per persoon) waarvan één alle Schatkaarten en de ander alle Kerkerkaarten bevat. Daarna deel je aan iedere speler twee Schatkaarten en twee Kerkerkaarten. Wanneer je beurt begint, heb je de mogelijkheid om alles wat je aan kan doen of gebruiken aan wapens of bepantsering te spelen. Elk wapen en stukje pantser geeft namelijk een bonus, die erg belangrijk is. Daarna trap je een deur in. Voordat je je woonkamerdeur uit zijn voegen schopt, het is figuurlijk bedoeld.

Rawr! Een Monster!
Je pakt een Kerkerkaart en legt deze open op tafel. Is het een monster, dan wordt het matten. Is het een vloek, dan gaat die meteen in werking. Is het iets anders, dan gaat ie naar je hand om later te spelen. Stel dat je een monster trekt, dan moet je vechten. Dan wordt jouw level (je begint op level 1) samen met je bonussen vergeleken met die van het monster. Om het leuker te maken, zijn er kaarten die het monster sterker maken. Alle spelers mogen die spelen wanneer er gevochten wordt. Mocht je hem niet aankunnen, dan mag je een andere speler om hulp vragen. Als hij wil helpen (tegen een prijs) dan voeg je zijn level+bonussen aan die van jou toe. Bedenk wel dat als je anderen alleen maar dwars zit, dat ze jou niet meer willen helpen. Als je het monster eenmaal gereduceerd hebt tot een kilo'tje gehakt, krijg je Schatkaarten en een level erbij. Hoeveel je krijgt staat op de monsterkaart vermeldt.

Maar als je hem niet aankan, dan moet je rennen voor je leven (of je spullen). Gooi je een 5 of hoger (zonder bonussen) dan ben je weg. Gooi je lager, dan krijg je een portie ellende over je heen, wat van alles kan zijn tussen het verliezen van voorwerpen tot het kwijtraken van levels tot de dood. Maar treur niet, als je doodgaat, dan begin je gewoon opnieuw. Nadat iedereen je spullen heeft gejat (Neem zijn schoenen!).
Naast voorwerpen om te gebruiken, kun je ook Ras- en Klassekaarten krijgen. Van elk mag je er een in het spel hebben, maar je mag ze altijd wegdoen (ook in gevechten), om meteen of later (kan nl. niet in gevechten) een nieuwe neer te leggen. Natuurlijk zijn er ook vele andere dingen die je kan doen, waarvan de meeste in de uitbreidingen zitten. Het spel heeft - op het moment - 5 uitbreidingen. Als je de vele andere versies niet meetelt. Ze zijn allemaal door elkaar heen te gebruiken.

Kopen of laten liggen?
In het begin is het spel nog een beetje onwennig, maar zodra je door hebt hoe het werkt is het zeer verslavend. Dit spel is ook in het Nederlands verkrijgbaar. Mocht het spel een tikje ingewikkeld zijn, dan biedt deze flowchart uitkomst. Is naar 10 een beetje kort? Ga dan naar level 20 met de Epic spelregels. Het basisspel kost rond de 27 euro en de uitbreidingen moeten rond de 14-16 euro doen. Ondanks de prijs is het de moeite - en het geld- waard.

Defender, Flying and Reach (Dutch)

Er was eens een creature type genaamd Wall. Deze kon niet aanvallen en was alleen bedoeld om aanvallen af te slaan. De regel was dus ook dat Walls niet konden aanvallen. Later wou men ook andere creature types als wall gebruiken, dus Wall was niet meer zo handig. Toen kwamen ze met Defender.

Defender (This creature cannot attack.)

Iets met Defender behandel je gewoon als een Wall. Simpel hé? Snap je het? Mooi. Dan nu iets anders: flying.

Flying (This creature cannot be blocked exept by creatures with flying or reach.)

Heel simpel, als iets vliegt, kun je het niet vangen. Tenzij je een vlindernetje hebt, natuurlijk. Mocht je die niet hebben, of is het Goblin S.W.A.T. Team, gewapend met vliegenmeppers nog niet aanwezig, onthoud dan het volgende:

• Alleen andere creatures met flying kunnen flying blocken.
• Tenzij ze Reach hebben.

Reach is iets geweldigs voor je Treefolk deckje, of voor alles wat niet kan vliegen. Reach zorgt ervoor dat je flying kan blocken, zonder Flying te hebben.

Review: Soul Calibur IV (X360)

Het is alweer een tijd geleden sinds ik met Link (natuurlijk bekend van The Legend of Zelda) op de Gamecube door Soul Calibur II heen stormde, met de geweldige story mode en de verschillende wapens. Daarom was het wel even wennen dat (voor mij) alles nét op een andere plek stond. Waar je in SC2 gewoon bij de character select je wapens kon kiezen, moet je met SC4 je character editen met Character Creation, die trouwens geweldig is.

De besturing, die bestaat uit het combineren van de drie aanvalssoorten (horizontaal, verticaal en schop) en een richting werkt leuk en inuitief. Desondanks spelen sommige karakters niet lekker, zoals Yoda (maar daarover later meer). Wel is er iets tegen de ongelovelijk irritante schildpad-spelers gedaan. Deze blocken alleen maar en steken af en toe hun zwaard uit. Als je een aanval blockt, dan gaat je Soul Gauge omlaag. Wanneer de Soul Gauge leeg is en dus rood knippert, kun je een kritieke aanval doen. Wanneer een stukje armor loslaat heb je heel even om hem in een keer uit te schakelen, ookal heeft hij/zij nog 100% leven. Dit doe je door op de linker bumper te drukken (tenzij je de controls hebt veranderd), wat een mooie animatie en een gewonnen gevecht oplevert.
SC4 heeft zoals alle vechtspellen een Arcade-modus. Is leuk, ware het niet dat de laatste twee stages altijd hetzelfde zijn en dus erg linear is. Leuker is Story mode. Ondanks dat het niet de grote campaign setting heeft van die in SC2, is deze toch vermakelijk. Je moet namelijk 5 rondes met meerdere tegenstanders per ronde doorploegen. Deze vorm, het zogenaamde AMB-systeem, is vele malen leuker in de Tower of Souls modus. Hier mag je missies, bestaande uit Survival door meerdere rondes doorgaan. Gewapend met twee (kan meer of minder, ligt aan de missie) karakters, kun je wisselen tussen de twee karakters tijdens het gevecht.

De karakters zelf zijn goed uitgebalanceerd en sommige zijn erg technisch. Denk hierbij aan drie verschillende manieren om je zwaard te houden (en dus ook drie manieren om je aanval te starten) of, in Tira's geval, zelfs een gemoedstoestand die je aanvallen bepaalt. Parreren, houdingen en dergelijke spelen dus echt een rol in SC4, waardoor je het spel de diepgang kan geven die jij zelf wilt. Als je als een idioot alleen maar grapples (linker trigger of guard+horizontal) uit wil voeren om anderen te irriteren, kan dat ook. Want net zoals alle "skillfull"e manieren om te winnen, kan ook de grapple gecountered worden. Naast de guard heb je namelijk nog de sidestep (gewoon opzij stappen), counters en ukemi. Ukemi houdt in dat je terwijl je valt al herstelt van de val, waardoor je direct weer opstaat. Wat ze er niet bij zeggen is dat je wel even moet oefenen.

Character Creation
Ik heb vaak, wanneer ik een vechtspel speel, dat ik graag die vechtstijl wil gebruiken, maar helaas ziet die character er niet uit. Gelukkig is dat geen punt met SC4, daar kun je je eigen character maken. Met bepantsering en wapens die je hebt vrijgespeeld of gekocht, maak je zo je favoriete character. Dit is eigenlijk het leeuwendeel van het spel, aangezien de karakters die je maakt overal te gebruiken zijn, ook op XBL. Voor sommige modi, zoals de Tower of Souls, is dit zelfs nodig om er doorheen te komen. Pantsers en wapens hebben namelijk stats. Naast de gewone health, attack en defense stats zijn er ook een vijftal skill stats, die bijvoorbeeld je aanvallen onblockbaar kunnen maken of de tegenstander's Soul Gauge sneller leeg kan maken. Elk karakter is aan te passen, tot op zekere hoogte. Yoda en de bonus karakters kunnen alleen van wapen wisselen, skills krijgen of ringen om doen.
Zelf heb ik een character gemaakt, die (aangezien ik toch alleen maar standard speel) alle stijlen heeft, maar er toch telkens hetzelfde uitziet. Dat kan, gewoon kopieren, plakken en ander wapen geven. Zo simpel is het.

Xbox Live
XBL, is net zoals veel andere online dingen, niet altijd even leuk. In dit geval moet je denken aan laggers, mensen die hun internetkabel eruit trekken om geen verliezen te lijden of gewoon de irritante grapple noobs. Je zou zeggen, dat na zo veel jaar online gaming, dat mensen wel weten hoe ze die "toevallige" disconnects tegen gaan. Blijkbaar niet dus. Net zoals met Metroid Prime: Hunters op de DS wordt er gewerkt met een ranks/level systeem. En niet geheel toevallig krijg je geen XP wanneer je tegenstander disconnect. Is erg irritant wanneer je net een lagger 2 keer hebt verslagen en hem daarna de genadeslag wil toedienen.

Ook mensen die twintig (!) levels hoger dan jou zijn die het niet kunnen hebben dat je als level 3 character niet tegen ze wil spelen zijn ook aanwezig. Staat leuk, een speler met 20,000 gamerscore die je uitscheldt omdat je niet tegen hem wilt spelen. De reden: hij wilt gratis wins.
Ook mensen die wachten todat jij je character hebt gekozen, om daarna de anti-char ervoor te kiezen, zijn ook in overvloed. Best wel jammer als jij wel diegene bent die graag eerlijk en netjes speelt. Kortom, SC4 lijdt aan het Nintendo WiFi-Syndroom.
Kopen of laten liggen?
Ik zeg kopen, ondanks dat de online modus een beetje tegen kan vallen (maar als je van schaars geklede characters houdt dan moet je hem zeker halen). Het spel kost rond de 60 euro.