Waarom ik Mass Effect al voor de 4e keer uit ga spelen.

Left 4 Dead is onderweg, zou morgen of overmorgen binnen moeten komen via de post, maar tot dan verveel ik mij dood. De allerbeste site voor de vlaggetjes en Templars in Assassin's Creed is namelijk neer of gewoon dood. Soul Calibur had ik vandaag ook geen zin in, ben al gefrustreed genoeg, Kilik-spam helpt daar niet bij; GRID heeft nog teveel te doen eer ik bij achievements kom. Dan hebben we nog Splinter Cell: Double Agent, Gears2 - en terwijl ik dit schrijf overlijdt mijn mp3-speler. GODVERDOMME. Geweldig. Ik luister altijd muziek als ik onderweg ben op dat ding en zelfs om het geluid van mijn Xbox te overstemmen (GRID en Soul Calibur hebben toch geen zinnig geluid).

Dit is trouwens een mooi voorbeeld van hoe ik werk. Als er iets belangrijkers voorbij komt, dan gaat dat eerst. Even kijken... hij gaat niet meer aan en ik hoorde alleen ruis na de val (hij pleurde van het bureau) tot het moment dat ik de lader eruit trok. "Obunaji?"
"?"
"Hierboven. Je wou toch een nieuwe mp3-speler?"
"Ja. Natuurlijk."
"Weet je nog, die ene? Die je had gezien in de ComputerTotaal? Die bij de Dixons? Die nu afgeprijsd is op Bol.com?"
"Maar ik ben zo goed bezig deze maand, ik heb zowaar geld!"
"Daarom kun je die mp3-speler halen. Je wou geld voor belangrijke dingen... Zoals dit."
"Maar..."
"Kijk dan: Heeft ingebouwde speakers, X-Fi, komt met goede oordopjes, en 8GB ruimte. Dat is twee keer zoveel als dat je had."
"Kan dat niet later?"
"Is. Nu. Afgeprijsd."
/besteld en over 3 á 4 dagen in huis
"Braaf. Ga nu maar weer Mass Effect spelen. Er zijn nog achievements te halen."

Everyone touches it with a 10-foot pole :(

Iets wat ik altijd leuk vond om op mijn vorige blogs te doen was domme, idiote mensen nemen, die richting epic fail kwamen en naamloos te posten. Meestal mensen die niet luisteren en vervolgens failen tot gewoon trieste mensen. Denk aan spammers die je uitmaken voor spammers, laggers die roepen dat jij een lagger bent (terwijl je een ping van 25ms hebt), ga zo maar door.

Vandaag had ik dus een mooie: Soul Calibur IV is - zoals Yahtzee zo mooi kan zeggen - een spel dat geen handleiding nodig heeft, alleen een plaatje van de grapple-knop en je kan spelen. Dat is ook ongeveer het niveau van online op XBL, over het algemeen. Mensen die alleen maar één aanval lopen te spammen, die je het bloed onder je nagels vandaan halen.

Nu probeer ik zelf juist niet te spammen (tenzij hij al twee rondes heeft gewonnen door spammen), omdat ik dat zelf niet uit kan staan. Maar helaas is er één 'combo' die er bij mij nog wel eens in wil sluipen, nl. <-B+K into <-A+B. Lekker poken om dan een unblockable attack naar hem te slingeren terwijl ie opstaat. Is flauw, ik weet het. Maar Kilik-spam (met een reikwijdte van tegen de drie kilometer) is ook erg flauw. Zelfde geldt voor Algol (boss characters FTL) en Seong Mi-Na (gewoon Kilik met een mesje aan de stok). Het punt is: ik speel met een char die niet enorm ver reikt, maar de tegenstander wel. Krijg je een situatie zoals hier, derde paneel.

Maar goed. Na een gevecht tegen Seoung Mi-Na, die hij makkelijk gewonnen heeft (3-1 voor hem), krijg ik een berichtje: "asshole spammer... take that" Oké. Heb ik de memo gemist? Geldt zo'n 6 aanvallen in verschillende combo's nu ook als spammen? Ik weet het niet hoor, wie is er nou slechter; de speler die juist niet probeert te spammen of de speler die een lange stok nodig heeft?

P.S.: Ik heb weer drie rode lampjes op mijn Xbox staan... *onheilspellend muziekje*

Achieving....?

Normaal houden spellen mij hoogstens een week of twee vast (Morrowind (<3) en WoW uitgezonderd) en dan is het over. Spel in de kast en een nieuwe in de PC of console. Althans, zo was het vroeger. Elke week werd er wel weer een nieuw spel gekocht of via *kuch* andere manieren verkregen. Maar sinds ik een Xbox heb, merk ik dat spellen langer leuk blijven en dat ik ze soms zelfs opnieuw speel. Waarom? Achievements.

Microsoft was een lange tijd de enige met de e-peen vergrotende unlockables, maar sinds Wrath (of the Lich King) heeft ook WoW Achievements (alleen maar meer drama, tbh. Mensen waren ooit al aan het zeiken als er een paars itempje voorbij kwam; laat staan een kans om een achievement); De PS3 gaat ook vanaf 2009 trophies (Achievements voor PS3-gebruikers) verplichten en Steam heeft sinds de legendarische Orange Box ook achievements om te halen. Maar je kan het noemen zoals je wilt, het enige wat het doet is je iets geven om je met anderen te vergelijken. In WoW staan je achievements op de Armory (de grote database voor spelers etc.); op de PS3 zal je ze kunnen tentoonstellen in Home en bij de X360 vormen ze je Gamerscore, die op ieder's gamertag pronkt. Alleen bij Valve's Team Fortress 2 heb je er nog echt wat aan, daar unlock je nieuwe wapens indien je genoeg achievements hebt behaald.

Het enige nadeel is dat je spellen hebt waarbij ze onmogelijk te halen zijn (RB6:Vegas, ik haat je!) of juist te simpel (Avatar: De Brandende Aarde of Bioshock? Bioshock gaf me in de eerste playthrough al 730 Gamerscore). Hierdoor ontstaat toch best wel een scheef beeld van wat iemand nou waard is. Als iemand maar 1000 gamerscore heeft, maar dat die 1000 maar uit één spel zoals Rainbow Six komen, dan kun je zeggen dat dat een best wel goede speler is. Als iemand er 1000 heeft en daarvoor zo'n beetje elk spel wat ooit is uitgekomen voor de X360 nodig heeft gehad, dan tja...

Dat is zelfs een discussie die ik onderling heb met mijn vrienden. Van mijn vrienden sta ik op de tweede plaats met mijn gamerscore (1e plaats is 9681 gamerscore op dit moment). Leuk, maar ik heb 19 games in mijn lijst staan (eigenlijk 20, maar Dead or Alive Extreme 2 tel ik niet mee, leuk als je broertje een crap game koopt en die uitprobeert op jouw account), wat neerkomt op ongeveer 395 gamerscore per game. Met Gears 2 en Bioshock als toppers (890 en 730 respectievelijk) zou je kunnen zeggen dat ik goed ben in shooters. In theorie.

Waar gaat de discussie dan over? Is de gamerscore die je verdient door alle spellen in je vriendengroep door te spelen wel net zo goed als die van de spellen waarbij je alles haalt? Elk spel kan 1000 gamerscore geven - met uitzonderingen zoals Halo3 en GoW1. Ik heb zelf geen enkel spel "op 1000 gezet". Die vriend die op de 1e plaats staat van ons maar liefst vier. Assassin's Creed, GoW1 (alle 1250 puntjes); Halo 3 (1000 van de 1750) en Tomb Raider: Legend (1000 van de 1250).

Maar om even terug te komen op games zoals Avatar: TLA: De Brandende Aarde - en makkelijke achievements zoals die in The Simpsons: hoef je alleen op start te drukken voor 5G - er zijn ook websites die graag onderscheid maken tussen achievements. De hele makkelijke die iedereen heeft worden minder waard, de lastige die bijna niemand heeft zijn meer waard. Simpel toch, die oplossing van TrueAchievements?

Oja.... misschien ga ik binnenkort weer mijn achievement guides van mijn vorige blog posten. Leuk voor Penny Arcade Ep1.

In case of boredom, break glass

Zo oud, maar zo geweldig: De Samurai Pizza Cats. Mocht je je dood vervelen; ga dan kijken. Gaat over katten, die een pizzeria runnen en tegelijkertijd de superhelden van Klein-Tokyo zijn.

Aflevering 1: Deel 1, Deel 2, Deel 3.
Aflevering 2: Deel 1, Deel 2, Deel 3.
Aflevering 3: Deel 1, Deel 2, Deel 3.
De rest zoek je zelf maar. Zo moeilijk is het niet.

Verder hebben wij voor de mensen die van iets te lezen houden het volgende: Ken je S.T.A.L.K.E.R.? Als je dat leuk vond, misschien vind je het dan ook leuk om het verhaal waar het mee begon te lezen. Is Engels, maar zou geen probleem moeten zijn, misschien leer je nog iets: Roadside Picnic. Klein PDF-je, haha. Voordeel is wel dat ze je er niet op kunnen pakken op school, ies literair verantwoord.

Mocht dat iets te zwaar zijn voor de maandag-ochtend of vrijdagmiddag en heb je meer trek in iets religieus: dan biedt de lolcat bible uitkomst. De hele Bijbel, maar dan in lolcat-speak. Mooi als Wikipedia uitgevoerd, mensen hebben je pas door als je gierend van het lachen van je stoel dendert. Je moet er maar van houden...

Voor die rare mensen die Wikipedia nog leuk vinden ook is er iets leerzamers dan dat saaie Wikipedia. Al die nutteloze feiten. In plaats daarvan ga je gewoon naar Uncyclopedia, de Wiki zonder feiten. Feiten zijn verboden en alles moet nep zijn, wat hilarische pagina's oplevert - zoals die over 'handguns'. Kleine waarschuwing: de plaatjes daar kunnen NSFW (Not Safe For Work) zijn. Houdt in dat wat er op die plaatjes staat je in problemen kan brengen mocht je baas/leraar/vriendin/etc. het zien. Soms komen zulke plaatjes uit het niets, soms vraag je erom.

Houdt je wel even bezig zo.

Godver...

Eenmaal aangekomen bij de een-na-laatste cup in GRID (lang niet gespeeld), 49/51 trofeeën, loopt je Xbox vast. Resultaat is een corrupte savefile. Alleen deze kan ik niet omkopen. Nou maar op Hard spelen.

De Sint zat te denken, waarom geen Wii schenken?

De Sint was aan het begin van het weekeinde langsgekomen, met een grote zak cadeaus. Voor mij vooral vreetwerk en een cadeaubon voor de Free Record Shop. Voor mijn zusje een Wii. Mijn broertje nam nog wel eens zijn Wii mee en dat vond ze geweldig, dus dacht de Sint: Die krijgt ook een Wii. In totaal: Een Wii, Wii Play (met Wiimote) en een Wiimote-laadstation incluis batterypacks.

Diezelfde avond werd het witte plastic blok al opgetuigd, met Wii Play. Het grote verschil tussen Wii Sports (die ze al veel gespeeld heeft) en Wii Play is niet alleen de inhoud - sport tegen flauwe spelletjes - maar de manier waarop het gespeeld wordt. Wii Sports vraagt je niet om naar het scherm te richten, alleen om vage bewegingen te maken. Wii Play wil juist dat er op het scherm gericht wordt. Om het geheel in perspectief te plaatsen; golf vinden ze niets aan, omdat ze nog (steeds) niet door hebben dat er ook daadwerkelijk met de zijkant van de Wiimote naar de TV toe geslagen moet worden i.p.v. een beweging die meer lijkt op bowling.

Maar goed, sensorbalk (wist je trouwens dat de Wiimote IR-straling afgeeft en de sensorbalk die opvangt, dus niet andersom? Nu wel) boven op de TV, netjes ingesteld. Vervolgens begint er een te mopperen dat de Wii het niet goed doet en dat hij zowat op het plafond moet richten om aan de bovenkant van het scherm te komen. Oplossing: Het verplaatsen van de sensorbalk naar onder de TV - maar niet instellen op de Wii dat de sensorbalk daar zit. Met als gevolg dat meneer veel beter speelt, maar nergens in de buurt van de TV richt. Geen probleem, hij is het gewend, hij heeft het immers zo ingesteld.

Maar dan komt mijn zusje, die wil ook met de Wii. Die weet niet dat je nu op de DVD-speler, stereo en versterker onder de TV moet richten. Na zo'n 3 á 4 keer proberen geeft zij dus gefrustreerd op. Terwijl dit alles aan de gang was heb ik maar ongeveer 5 keer gezegd dat er niet op de TV gericht wordt en dat je dat dus even moet fiksen. Alleen wordt daar geen gehoor aan gegeven buiten "je ziet toch dat ie het doet" om. Ge-ni-aal. Kan zo in een sketch van Monty Python (<3 Ministry of Silly Walks, leuke wallpaper voor mij trouwens); twee mensen die iets proberen te repareren wat niet kapot is, het vervolgens fout doen en zich dan afvragen waar het fout ging.

Toen er na veel gedoe eindelijk de instellingen veranderd waren, kon er gespeeld worden met Wii Play. Voor de niet-kenners: Wii Play is een typisch Wii spel, bestaande uit 9 mini-games. De enige twee die nog een spoor van plezier kunnen bevatten (zo'n 2 ppm) zijn Laser Hockey en Tanks. De rest is gewoon richten op het scherm en schieten, daar heb ik Red Steel voor (wat ook niet echt fenomenaal is). Maar om bij deze mini-games te komen (Tanks en Laser Hockey zijn game 9 en iets van 7 respectievelijk) moet je eerst de voorgaande spelletjes gespeeld hebben.
Zelfs na een uitleg van "knop A doet dit, knop B doet dat en dit moet je doen" heeft men geen flauw idee wat ze moeten doen. RTFM is de moraal; moet je maar eens lezen wat er staat.

Zusje is jarig later in December, nu nog iets voor de Wii vinden dat niet leuk voor 7-jarige meisjes is, niet duur en game-technisch verantwoord is (lees: geen kut-spel is). Dat wordt ook nog een gedoe.
December is ook een rare maand; 5 december is de Sint geweest, 6 December staat de kerstboom er al weer. Gelukkig ben ik van die vreselijke kinderkoren op mijn werk af. Zelfs Kerst heeft nog echte muziek.

Ik had eindelijk de tijd genomen om Assassin's Creed eens uit te spelen op mijn Xbox, het eind is trouwens een grote vechtscene. In een spel waarin het draait om heimelijk mensen afmaken, vond ik dat toch wel verrassend. Nu vlaggetjes verzamelen (yay!) om het mijn eerste game op 1000 gamerscore te maken.

Maar goed. Xfire heeft nu een 'broadcast-functie' om je eigen film te streamen, Secret of Mana komt naar de Wii (F#ck Yeah!), Audiosurf is herontdekt, mijn (nieuwe) deck is in de maak, is een van mijn vrienden nogal onbekend in games voor 2006 (nog nooit gehoord van Deus Ex, Dungeon Keeper of Baldur's Gate en Neverwinter Nights, om maar een dwarsstraat te noemen), staat mijn gamerscore op 7480 en begin ik langzaam aan mijn verjaardags-verlanglijst op te stellen.

Vooral dat laatste houdt mij bezig. De reden dat PC-gaming bij mij een beetje stervende is is niet dat mijn laptop niet de beste is, maar dat mijn muis veel te wensen overlaat. De Logitech VX Revolution is perfect om te internetten en simpele games (en WoW), maar voor het online spelen van shooters is die niet geschikt.
Ik heb de Razer Lachsis op het oog, samen met de Destructor muismat. Samen 110 euro. Leuk, 4000 dpi met een loeizware muismat. Maar die blijven wel thuis; op dat gebied is de VX Revolution toch beter.