Review: Fable II (X360)

Fable II is een actie-RPG voor de Xbox 360, die al een paar maandjes uit is. Het spel is de hemel in geprezen en het is ook wel een leuk spel. De erg Britse humor, samen met de geweldige art-direction geeft het geheel een soort van Monty Python-achtig tintje. Het spel speelt zich af in de wereld Albion, 500 jaar na het verhaal van Fable 1. Je begint als een klein jongetje (of meisje, mag je zelf kiezen) in Bowerstone, de stad die zo ongeveer als hoofdstad fungeert. Er is een kraam in de stad, met magische objecten waarvan de meeste natuurlijk nep zijn, maar toch eentje wel echt is. Een muziekdoos waarmee je een wens mag doen.

Onze hoofdpersonen willen dat maar al te graag, aangezien zij in het vreselijk arme deel wonen en zelf op straat moeten leven. Dus om daar weg te komen hoeven zij alleen maar de muziekdoos te kopen en een wens te doen. Na een aantal simpele quests (lees: tutorial) heb je eindelijk je wens gedaan. De wens om in het mooie kasteel te wonen. Nadat je kennis hebt gemaakt met de slechterik van het verhaal in het kasteel, begint het spel eindelijk pas echt.

Je bent gered door een waarzegster, die je vervolgens door het hele spel heen leidt. Nadat je een aantal jaar in het zigeunerkamp bij haar hebt doorgebracht, word je losgelaten om de nieuwe held van Albion te spelen.
Het spel is op zich heel simpel. Leuk voor de mensen die geen idee hebben wat een RPG inhoudt, maar het spel misschien iets te simpel maken voor de RPG-veteranen. Zelfs het levelen kan niet simpeler. In plaats van ervaringspunten verzamelen om dan vanzelf een niveau omhoog te gaan, krijg je vier soorten ervaringspunten. Strength, Will en Skill, voor respectievelijk Melee, Magie en Ranged. Als je een vijand schade doet met een zwaard, bijvoorbeeld, dan laat deze blauwe balletjes vallen. Als hij dood gaat, laat hij groene vallen. De blauwe balletjes zijn Strength-punten, waarmee je je aanvallen sterker kan maken en meer leven kan krijgen. De groene kun je overal voor gebruiken, een soort wildcard. Hetzelfde met rood voor Will en geel voor Skill.

De wapens zijn net zo simpel. Je hebt een assortiment aan verschillende soorten wapens, waaronder de traditionele reeks (zwaard, hamer, knots, etc.) maar ook iets exotischere wapens als een katana (Japans zwaard). Normaal heb je in RPG's allerlei soorten materiaal waarvan je wapen gemaakt kan zijn (Morrowind had bijvoorbeeld meer dan 10 typen), maar in Fable heb je er maar 5. Rusty, Iron, Steel, Master en Legendary. Die laatste geldt eigenlijk niet, die is voor wapens met een naam. En om op afstand te schieten heb je kruisbogen, geweren en pistolen, die dezelfde verdeling hebben.
Jammer genoeg is de gameplay net zo simpel gemaakt. Je drukt op X voor een melee-aanval, drukt op Y voor een ranged-aanval en op B voor magie. Hoe lang je op een knop drukt, bepaalt vaak nog hoe sterk de aanval is. Dat was het. Het hele spel is zo simpel.
Je kan ook nog allerlei andere dingen doen, iets wat tegenwoordig erbij hoort, waaronder trouwen met een inwoner van Albion, winkels en huizen kopen om geld te verdienen en verschillende baantjes nemen. Die baantjes zijn echter oersaaie mini-games waarin je op A moet drukken wanneer de stip in het groene gebied staat. Gaap.

De geweren en pistolen, werken heel zwaar mee aan de art-direction. Je hebt namelijk alleen kleding, geen zware grote pantsers, wat een heel ander beeld geeft. Het geheel doet denken aan de Franse Revolutie, aan stoffige pruiken en dergelijke. Middeleeuws/17e/18e eeuws pantser kan zulke geweren niet tegenhouden. Dus waarom zou je pantser dragen?
Verder ziet het spel er leuk uit. Niet de allerbeste graphics die je kan krijgen, maar toch niet verkeerd. Het spel is zeer cartoony gemaakt, wat de droge en zwarte humor ten goede komt. Toch heeft het spel niet meer dan een aantal droge glimlachjes bij mij uitgelokt.

Helaas heeft het spel ontzettend veel bugs en glitches. Zo erg dat het niet leuk meer is. De loop animaties van mijn karakter waren er niet meer, waardoor mijn karakter als een paspop door de wereld gleed. Als je 'rende' gleed je enkel iets harder, maar alle andere animaties deden het wel gewoon. Gelukkig loste dit zichzelf op en was het geen spelbrekende bug. De quests, daarentegen, willen nog wel eens vreselijk zijn. Niet qua moeilijkheid. Nee, Fable 2 is een simpel spelletje.
Neem de quest Love Hurts bijvoorbeeld, in die quest moet je voor een gravdelver lichaamsdelen opgraven van Lady Grey, de vroegere burgemeester van de stad. Eenmaal aangekomen in de grot waarin het eerste deel ligt, is er niets te vinden. Na drie keer in en uit gelopen te hebben reageerd de hond eindelijk, zodat ik het op kan graven.
Het tweede deel, geen probleem. Het hoofd, geen probleem. Alleen is het inleveren van het hoofd een probleem. De beheerder van het kerkhof neemt het hoofd gewoon niet aan! Na vier keer proberen vraagt hij je zelfs of je weer het eerste deel wil halen. En zo gaat de quest in een vicieuze cirkel.
Op zich is dat geen probleem, maar daardoor is het huis van die grafdelver niet te koop en zijn er Achievements die onhaalbaar zijn. Dit is alleen te voorkomen als je verder geen quests doet, zelfs geen dingen koopt of Demon Doors opent tijdens de quest.
Slordig. Vooral als je bedenkt dat je eigenlijk een deel free-roaming in het spel hebt.

Samen met het simpele levelsysteem, kleine hoeveelheid variatie in de wapens, vijanden en spells en de wereld die meer weg heeft van Madurodam (Op de doos staat: 10 keer zo groot als in Fable 1, hoe klein is Fable 1 dan wel niet? Heb ik een microscoop nodig?), komt het er op neer dat ik het spel geen 60 euro waard vind. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slecht spel, als je door alle bugs heen kijkt.
Toch is het wel een leuke RPG als je nog nooit een RPG hebt gespeeld, of als cijfertjes automatisch abacadabra worden. Anders moet je gewoon 20 euro minder betalen en Oblivion kopen. Of Mass Effect, als de setting je niets uitmaakt. In het Actie-RPG genre zijn er veel betere spellen te vinden, helaas.